Atrakcyjność chrześcijaństwa

Każda religia zwalniając od samodzielnego myślenia wymaga w zamian przyjęcia określonego światopoglądu z systemem etycznym, który w niej funkcjonuje. Myślę, że atrakcyjność chrześcijaństwa polega na stosunkowo szerokim jednak[relatywnie] marginesie umożliwiającym dyskusje. Oferuje rytuały narzucone i uświęcone przez ponadosobnicze związanie z tradycją i kulturą superego. A trudno się obejść bez rytuałów - porządkują życie, znaczą jego rytm. I tu zapędziłam się za daleko - problem rytuałów i ich znaczenia jest zbyt skomplikowany, żeby go tu rozwijać. I ma zasadnicze znaczenie - nie sposób go przecenić.
Może więc w kategoriach masy i władzy [ale nie w ujęciu Le Bona]. Masa ma tendencję do wzrastania i jest podatna na emocje. Z masą skorelowana jest władza. Obie wywierając presję na jednostkę powodują odruchową obronę jej tożsamości. W tej sytuacji obroną jest cofnięcie się psychiki pojedynczych członków masy do stadium, w którym symbole miały cielesny wymiar [stąd może kult nie tyle Boga, ile jego wizerunków, różnych "cudownych obrazów"; stąd może mnożenie bytów niby-boskich w religiach monoteistycznych] - to umożliwia
utożsamienie się człowieka z masą i władzą. To z kolei wywołuje uczucie pewnej bezradności niwelowanej przez nadawanie władzy - Kościołowi i wszystkiemu co się z nim wiąże [więc i kapłanom] - jakiegoś nadprzyrodzonego sensu. Bywa, że taki sens nadaje się innej władzy - tak można by tłumaczyć zgodę mas na dyktatury totalitarne [nie tylko przyzwolenie - nawet entuzjazm].